czwartek, 9 czerwca 2011

Dualizm a monizm interpretacyjny

Zarysujmy najpierw różnicę. Dualizm, projekt znacznie bardziej rozpowszechniony i częściej przyjmowany w kręgach filozofów, sprowadza się do przeprowadzenia dychotomii „tu – tam”, „ta strona – tamta strona”. Dzieli on dyskurs na dwie sfery: samą interpretację i aprioryzowany, aksjomatyzowany, esencjalizowany przedmiot interpretacji. Monizm z drugiej strony abstrahuje od takiego podziału; w jego ujęciu „zewnątrz” i „wewnątrz” tekstu, obrazu, świata, itp. nie istnieją, co przekłada się na silnie antyesencjalistyczny charakter monizmu oraz, co za tym idzie, sprzeciw wobec apriorycznego podejścia do kontekstu, w którym dokonuje się interpretacji.

Polub blogaska

Wystąpił błąd w tym gadżecie.